Wymiary: wys. 113 cm
Sygnowanie: sygn. z tyłu monogramem artystki: MA 08
Proweniencja
Warszawa, kolekcja prywatna.
Prezentowana praca pt. „Postać” z 2008 roku to świadectwo ostatecznej syntezy formy, jakiej Magdalena Abakanowicz dokonała w późnym okresie swojej działalności. Rzeźba ta stanowi wyraz dojrzałego etapu twórczości artystki, w którym w centrum jej zainteresowań znajdowała się dogłębna analiza natury człowieka oraz paradoksów jego egzystencji.
Dzieło to zostało zrealizowane z surowego betonu i żywicy – materiałów tworzących chropowatą, surową strukturę, kluczową dla estetyki autorki. W swojej wieloletniej praktyce Abakanowicz konsekwentnie odrzucała wszelką anegdotę i dekoracyjność, dążąc do obnażenia istoty ludzkiego bytu. „Postać” wyraźnie wpisuje się w koncepcję słynnego cyklu „Bambini”, wywołując skojarzenia z uniwersalną, uproszczoną sylwetką dziecka.
,,Bambini” stanowi jedno z najważniejszych ogniw w łańcuchu wielofiguratywnych zespołów rzeźbiarskich artystki. To właśnie w tej kompozycji artystka w pełni wykorzystała surowy potencjał betonu, nadając mu przejmująco ludzki wymiar. Ta monumentalna refleksja nad kondycją współczesnego człowieka nie bez powodu przywołuje postacie dziecięce. To opowieść o tajemnicy narodzin wewnątrz społeczności: o tym, jak będąc częścią zbiorowości, od samego początku pozostajemy zindywidualizowani. Z oddali człowiek wydaje się jedynie nieznaczącą cząstką tłumu; dopiero zbliżenie się do niego pozwala dostrzec indywidualne cechy i to, co go wyróżnia. Seria ta może być więc alegorią bezbronności jednostki wobec świata, wojen i zepsucia, ale też opowieścią o przynależności do zbiorowości. Zastygłe w statycznej pozie figury pozbawione są głów oraz dłoni, co stanowi charakterystyczny dla Abakanowicz zabieg formalny i znaczeniowy. Sprawia on, że każda przedstawiona istota – choć wyjęta ze zmultiplikowanego tłumu – pozostaje wyobcowana.
Anonimowość ,,Postaci” z 2008 roku wiąże się ściśle z osobistymi doświadczeniami artystki oraz jej refleksją nad masami ludzkimi pozbawionymi cech indywidualnych. Sama Abakanowicz trafnie opisywała to pojęcie unifikacji: „Pogrążam się w tłumie, jak ziarnko w sypkim piasku. Zatracam siebie wśród anonimowości spojrzeń, ruchów, odorów, we wspólnym pochłanianiu powietrza, pulsowaniu soków pod skórą. Staję się komórką tego bezbrzeżnego organizmu, należę do innych osobników, komórek już wtopionych w siebie nawzajem” (cyt. za: Magdalena Abakanowicz, wyd. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 1995, s. 147). „Postać” nie jest więc jedynie statycznym obiektem, lecz ucieleśnieniem uniwersalnego tragizmu egzystencji. Dzieło generuje wokół siebie intencjonalną przestrzeń, która skłania widza do bezpośredniej konfrontacji z własną wrażliwością.
