Szabla oficera jazdy, tzw. „wiedeńska”, Polska, wz 1917

dł. szabli w pochwie 1042 mm, dł. szabli 1000 mm, dł. głowni 855 mm, szer. głowni u nasady 34 mm, gr. grzbietu u nasady 8 mm, masa szabli z temblakiem 890 g, masa szabli w pochwie 1540 g

R ę k o j e ś ć zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec esowaty, trójkabłąkowy, z eliptycznymi wąsami. Boczne kabłąki, w przekroju owalne, łączą się z kabłąkiem głównym w jego górnej części. Wąsy jelca gładkie, z grawerowanym motywem słońca, niespotykanym w innych szablach tego wzoru. Odlewany kapturek z tarczą z orłem w koronie przechodzi w warkocz, mocowany w gnieździe jelca. Trzon rękojeści drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty skórą płaszczki, opleciony stalowym filigranem. Trzpień głowni zamocowany do oprawy ozdobną, żłobioną nakrętką. G ł o w n i a z wysokiej jakości stali, o znacznej krzywiźnie, obustronnie profilowana w bardzo szeroką bruzdę. Pióro obosieczne, sztych z pazurem. Głownia wykonana w znanej wiedeńskiej firmie Fiszera. Od miejsca, w którym powstała, przyjęła się nazwa „siedemnastka wiedeńska” lub „siedemnastka Sobieskiego”. Na zewnętrznej stronie głowni trawiony ornament: kartusz herbowy pod koroną z orłem w koronie oraz herbem Sobieskich, Janina. Kartusz ujęty barokizującą, trawioną dekoracją. Na wewnętrznej stronie, biegnący wzdłuż napis: „VENIMUS VIDIMUS (przerwany popiersiem króla Jana III Sobieskiego) DEUS VICIT 1683”. Pod nasadą, po obu stronach, kratka regencyjna. P o c h w a stalowa, z dwiema ryfkami z ruchomymi koluszkami na grzbiecie, szyjka mocowana w płaszczu pochwy na wcisk, ostroga asymetryczna. Drobne wgniecenia w dolnej partii, korozja zneutralizowana. Do koluszek przymocowane części zawieszenia rapci ze sprzączkami.
Do szabli wiązany, oficerski temblak kawaleryjski typu legionowego.
stan zachowania: 4+/4+/4+, temblak: 5