Wymiary: 27 x 23 cm (odcisk płyty)
opisany na passe-partout: '42'
Literatura
porównaj:
Danuta Godyń, Magdalena Laskowska, Rysunki, akwarele i pastele z kolekcji Feliksa Jasieńskiego w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Kraków 2016, nr 668 (il.), s. 268
Irena Kossowska, Narodziny polskiej grafiki artystycznej 1897-1917, Kraków 2000, il. 311, s. 213
Leopold Wellisz, Wspomnienia i refleksje o moich zbiorach grafiki polskiej. Katalog rysunków i rycin Feliksa Jasińskiego i Leona Wyczółkowskiego w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1970, nr 49, s. 49
Helena Blum, Sztuka Młodej Polski. Katalog wystawy, Sopot-Kraków 1965, nr 358, s. 51
Maria Twarowska, Leon Wyczółkowski, Warszawa 1962, il. 65, s. 29 Krystyna Czarnocka, Półtora wieku grafiki polskiej, Warszawa 1962, il. 112, s. 230
Katalog wystawy obrazów Leona Wyczółkowskiego zorganizowanej w setną rocznicę urodzin artysty w gmachu Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, 1852-1952, Kraków 1952, nr 143, s. 40 Nowoczesna grafika polska, Antykwariat Polski w Warszawie Hieronima Wildera i S-ki, Warszawa 1913, s. 18
Biogram
W latach 1869- 1875 studiował w Klasie Rysunkowej w Warszawie m.in. u W. Gersona, A. Kamińskiego, R. Hadziewicza. Naukę kontynuował w Akademii w Monachium, a w latach 1877-1879 uczęszczał do SSP w Krakowie, gdzie pobierał nauki u J. Matejki. W latach 1895-1911 był profesorem ASP w Krakowie, a od 1934 r. prowadził katedrę grafiki w SSP w Warszawie. W 1889 r. odbył podróż do Paryża, gdzie zetknął się z impresjonizmem. Początkowo malował obrazy historyczno - rodzajowe, później realistyczne portrety i modne sceny salonowe. Podczas pobytu na Ukrainie w latach 1883-1893 tworzył głównie sceny przedstawiające rybaków i chłopów, podejmując w nich problematykę światła i koloru. Po 1895 r. uległ na krótko wpływowi symbolizmu, po czym zwrócił się w kierunku swoistego koloryzmu. Posługiwał się głównie pastelem, akwarelą i tuszem. Malował nastrojowe pejzaże, głównie tatrzańskie, zabytki architektoniczne, martwe natury, zwłaszcza kwiaty. Tworzył też zróżnicowane stylistycznie, wnikliwe portrety. Od ok. 1918 r. zajął się grafiką (techniki trawione, autolitografia). Jego twórczość jest zaliczana do najwybitniejszych zjawisk artystycznych w sztuce polskiej przełomu XIX/XX w.
